رباعی شمارهٔ ۱۷۰۰ – کتابخانه ستیغ

ای آنکه مرا بستهٔ صد دام کنی

گوئی که برو در شب و پیغام کنی

گر من بروم تو با که آرام کنی

همنام من ای دوست کرا نام کنی

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ