رباعی شمارهٔ ۱۷۰۶ – کتابخانه ستیغ

ای باد سحر تو از سر نیکوئی

شاید که حکایتم به آن مه گوئی

نی نی غلطم گرت بدوره بودی

پس گرد جهان دگر کرا میجوئی

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ