رباعی شمارهٔ ۱۷۰۹ – کتابخانه ستیغ

ای باغ خدا که پر بت و پر حوری

از چشم خلایق اینچنین چون دوری

ای دل نچشیده‌ای می منصوری

گر منکر آن باغ شوی معذوری

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ