رباعی شمارهٔ ۱۷۷۰ – کتابخانه ستیغ

ای آنکه تو جان بنده را جان شده‌ای

در ظلمت کفر شمع ایمان شده‌ای

اندر دل من ترانه‌گویان شده‌ای

واندر سر من چو باده رقصان شده‌ای

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ