رباعی شمارهٔ ۱۷۸۸ – کتابخانه ستیغ

خوش خوش صنما تازه رخان آمده‌ای

خندان بدو لب لعل گزان آمده‌ای

آن روز دلم ز سینه بردی بس نیست

کامروز دگر به قصد جان آمده‌ای

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ