رباعی شمارهٔ ۱۷۹۱ – کتابخانه ستیغ

گر با همه‌ای چو بی منی بی‌همه‌ای

ور بی‌همه‌ای چو با منی با همه‌ای

در بند همه مباش، تو خود همه باش

آن دم داری که سخره‌ای دمدمه‌ای

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ