رباعی شمارهٔ ۱۷۹۹ – کتابخانه ستیغ

بر ظلمت شب خیمهٔ مهتاب زدی

می‌خفت خرد بر رخ او آب زدی

دادی همه را به وعده خواب خرگوشی

وز تیغ فراق گردن خواب زدی

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ