رباعی شمارهٔ ۱۸۰۲ – کتابخانه ستیغ

بنمای به من رخت بکن مردمی

تا لاف زنم که دیده‌ام خرمی

ای جان جهان از تو چه باشد کمی

کز دیدن تو شاد شود آدمی

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ