رباعی شمارهٔ ۱۸۱۷ – کتابخانه ستیغ

تا هشیاری به طعم مستی نرسی

تا تن ندهی به جان پرستی نرسی

تا در غم عشق دوست چون آتش و آب

از خود نشوی نیست به هستی نرسی

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ