رباعی شمارهٔ ۱۸۸۷ – کتابخانه ستیغ

رو ای غم و اندیشه خطا می‌گوئی

از کان وفا چرا جفا می‌گوئی

هر کودک را گر از جفا ترسانند

من پیر شدم در این مرا می‌گوئی

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ