رباعی شمارهٔ ۱۸۸ – کتابخانه ستیغ

ای در دل من نشسته شد وقت نشست

ای توبه شکن رسید هنگام شکست

آن بادهٔ گلرنگ چنین رنگی بست

وقت است که چون گل برود دست بدست

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ