رباعی شمارهٔ ۱۹۳۱ – کتابخانه ستیغ

گر هیچ نشانه نیست اندر وادی

بسیار امیدهاست در نومیدی

ای دل مبر امید که در روضهٔ جان

خرما دهی، ار نیز درخت بیدی

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ