رباعی شمارهٔ ۱۹۷۴ – کتابخانه ستیغ

نی گفت که پای من به گل بود بسی

ناگاه بریدند سرم در هوسی

نه زخم گران بخوردم از دست خسی

معذورم دار اگر بنالم نفسی

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ