رباعی شمارهٔ ۲۲۶ – کتابخانه ستیغ

باران به سر گرم دلی بر میریخت

بسیار چو ریخت چست در خانه گریخت

پر میزد خوش بطی که آن بر من ریز

کاین جان مرا خدای از آب انگیخت

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ