رباعی شمارهٔ ۲۳۳ – کتابخانه ستیغ

با عشق نشین که گوهر کان تو است

آنکس را جو که تا ابد آن تو است

آنرا بمخوان جان که غم جان تو است

بر خویش حرام کن اگر نان تو است

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ