رباعی شمارهٔ ۲۳۸ – کتابخانه ستیغ

پای تو گرفته‌ام ندارم ز تو دست

درمان ز که جویم که دلم مهر تو خست

هی طعنه زنی که بر جگر آبت نیست

گر بر جگر نیست چه شد بر مژه هست

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ