رباعی شمارهٔ ۲۴۵ – کتابخانه ستیغ

پرورد به ناز و نعمت آن دوست مرا

بردوخت مرقع از رگ و پوست مرا

تن خرقه و اندر آن دل من صوفی

عالم همه خانقاه و شیخ او است مرا

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ