رباعی شمارهٔ ۳۱۴ – کتابخانه ستیغ

در مرگ حیات اهل داد و دین است

وز مرگ روان پاک را تمکین است

آن مرگ لقاست نی جفا و کین است

نامرده همی میرد و مرگش این است

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ