رباعی شمارهٔ ۳۷۱ – کتابخانه ستیغ

گر باد بر آن زلف پریشان زندت

مه طال بقا از بن دندان زندت

ای ناصح من ز خود برآئی و ز نصح

گر زانچه دلم چشیده بر جان زندت

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ