رباعی شمارهٔ ۳۹۵ – کتابخانه ستیغ

گم باد سریکه سروران را پا نیست

وان دل که به جان غرقهٔ این سودا نیست

گفتند در این میان نگنجد موئی

من موی شدم از آن مرا گنجانیست

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ