رباعی شمارهٔ ۳۹۹ – کتابخانه ستیغ

گویند که عشق عاقبت تسکین است

اول شور است و عاقبت تمکین است

جانست ز آسیاش سنگ زیرین

این صورت بی‌قرار بالایین است

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ