رباعی شمارهٔ ۴۰۲ – کتابخانه ستیغ

ما را به جز این زبان زبانی دگر است

جز دوزخ و فردوس مکانی دگر است

آزاده‌دلان زنده به جان دگرند

آن گوهر پاکشان زکانی دگر است

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ