رباعی شمارهٔ ۴۰۷ – کتابخانه ستیغ

ماهی تو که فتنه‌ای نداری ز تو دست

درمان ز که جویم که دلم از تو بخست

می طعنه زنی که بر جگر آبت نیست

گر بر جگرم نیست چه شد بر مژه هست

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ