رباعی شمارهٔ ۴۲۹ – کتابخانه ستیغ

نی با تو دمی نشستنم سامانست

نی بیتو دمی زیستنم امکانست

اندیشه در این واقعه سرگردانست

این واقعه نیست درد بیدرمانست

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ