رباعی شمارهٔ ۴۹۰ – کتابخانه ستیغ

آن کس که ترا بیند و خندان نشود

وز حیرت تو گشاده دندان نشود

چندانکه بود هزار چندان نشود

جز کاهگل و کلوخ زندان نشود

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ