رباعی شمارهٔ ۴۹۷ – کتابخانه ستیغ

آن لحظه که آن سرو روانم برسید

تن زد تنم از شرم چو جانم برسید

او چونکه چنان بد چنانم برسید

من چونکه چنین نیم بدانم برسید

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ