رباعی شمارهٔ ۵۰۳ – کتابخانه ستیغ

آنها که چو آب صافی و ساده روند

اندر رگ و مغز خلق چون باده روند

من پای کشیدم و دراز افتادم

اندر کشتی دراز افتاده روند

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ