رباعی شمارهٔ ۵۶۷ – کتابخانه ستیغ

این صورت آدمی که درهم بستند

نقشی است که در تویلهٔ غم بستند

گه دیو گهی فرشته گاهی وحشی

این خود چه طلسم است که محکم بستند

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ