رباعی شمارهٔ ۶۴۱ – کتابخانه ستیغ

چون شاهد پوشیده خرامان گردد

هر پوشیده ز جامه عریان گردد

بس رخت به خیل کاو گروگان گردد

گر سنگ بود چو کان زرافشان گردد

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ