رباعی شمارهٔ ۶۹۰ – کتابخانه ستیغ

دشنام که از لب تو مهوش باشد

چون لعل بود که اصلش آتش باشد

بر گوی که دشنام تو دلکش باشد

هر باد که بر گل گذرد خوش باشد

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ