رباعی شمارهٔ ۷۰۱ – کتابخانه ستیغ

دوش آن بت من همچو مه گردون بود

نی نی که به حسن از آفتاب افزون بود

از دایرهٔ خیال ما بیرون بود

دانم که نکو بود ندانم چه بود

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ