رباعی شمارهٔ ۷۰۲ – کتابخانه ستیغ

دوش از قمر تو آسمان مینوشید

وز آب حیات تو جهان مینوشید

زان آب حیاتی که حیاتست مزید

در هرچه حیات بود آن مینوشید

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ