رباعی شمارهٔ ۷۳۴ – کتابخانه ستیغ

سودای ترا بهانه‌ای بس باشد

مستان ترا ترانه‌ای بس باشد

در کشتن ما چه میزنی تیغ جفا

ما را سر تازیانه‌ای بس باشد

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ