رباعی شمارهٔ ۸۲۵ – کتابخانه ستیغ

مگذار که وسوسه زبونت گیرد

چون مار به حیله و فسونت گیرد

تا آن مه بی‌چون کند آهنگ گرفت

حیران شود آسمان که چونت گیرد

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ