رباعی شمارهٔ ۸۳۲ – کتابخانه ستیغ

می‌آ ید یار و چون شکر میخندد

وز مرتبه بر شمس و قمر میخندد

این یک نظری که در جهان محرم او است

هم پنهانی بدان نظر می‌خندد

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ