رباعی شمارهٔ ۸۷ – کتابخانه ستیغ

ای دل دو سه شام تا سحرگاه مخسب

در فرقت آفتاب چون ماه مخسپ

چون دلو درین ظلمت چه ره می‌کرد

باشد که برآئی به سر چاه مخسب

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ