رباعی شمارهٔ ۹۶۲ – کتابخانه ستیغ

مائیم و دمی کوته و سودای دراز

در سایهٔ دل فکنده دو پای دراز

نظاره‌کنان بسوی صحرای دراز

صد روز قیامت است چه جای دراز

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ