رباعی شمارهٔ ۱۰۹ – کتابخانه ستیغ

خیزم قد و بالای چو حورش بینم

وآن طلعت آفتاب نورش بینم

گر ره ندهندم که به نزدیک شوم

آخر نزنندم که ز دورش بینم

برچسب خوردهرباعیات, سعدی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ