رباعی شمارهٔ ۱۲۲ – کتابخانه ستیغ

آن لطف که در شمایل اوست ببین

وآن خندهٔ همچو پسته در پوست ببین

نی‌نی تو به حسن روی او ره نبری

در چشم من آی و صورت دوست ببین

برچسب خوردهرباعیات, سعدی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ