رباعی شمارهٔ ۲۴ – کتابخانه ستیغ

آن گل که هنوز نو به دست آمده بود

نشکفته تمام باد قهرش بربود

بیچاره بسی امید در خاطر داشت

امید دراز و عمر کوتاه چه سود؟

برچسب خوردهرباعیات, سعدی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ