رباعی شمارهٔ ۸۷ – کتابخانه ستیغ

منعم که به عیش می‌رود روز و شبش

نالیدن درویش نداند سببش

بس آب که می‌رود به جیحون و فرات

در بادیه تشنگان به جان در طلبش

برچسب خوردهرباعیات, سعدی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ