غزل شمارهٔ ۲۲۴ : خوشا دلی که مدام از پی نظر نرود
غزل شمارهٔ ۲۴۰ : ابر آذاری برآمد باد نوروزی وزید
غزل شمارهٔ ۲۲۵ : ساقی حدیث سرو و گل و لاله میرود
غزل شمارهٔ ۲۴۱ : معاشران ز حریف شبانه یاد آرید
غزل شمارهٔ ۲۲۶ : ترسم که اشک در غم ما پردهدر شود
غزل شمارهٔ ۲۲۷ : گر چه بر واعظ شهر این سخن آسان نشود
غزل شمارهٔ ۲۲۸ : گر من از باغ تو یک میوه بچینم چه شود
غزل شمارهٔ ۲۲۹ : بخت از دهان دوست نشانم نمیدهد
غزل شمارهٔ ۲۳۰ : اگر به باده مشکین دلم کشد شاید
غزل شمارهٔ ۲۱۵ : به کوی میکده یا رب سحر چه مشغله بود