غزل شمارهٔ ۲۱۶ : آن یار کز او خانه ما جای پری بود

غزل شمارهٔ ۲۱۷ : مسلمانان مرا وقتی دلی بود

غزل شمارهٔ ۲۰۲ : بود آیا که در میکده‌ها بگشایند

غزل شمارهٔ ۲۱۸ : در ازل هر کو به فیض دولت ارزانی بود

غزل شمارهٔ ۲۰۳ : سال‌ها دفتر ما در گرو صهبا بود

غزل شمارهٔ ۲۱۹ : کنون که در چمن آمد گل از عدم به وجود

غزل شمارهٔ ۲۰۴ : یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود

غزل شمارهٔ ۲۲۰ : از دیده خون دل همه بر روی ما رود

غزل شمارهٔ ۲۰۵ : تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود

غزل شمارهٔ ۲۲۱ : چو دست بر سر زلفش زنم به تاب رود