شمارهٔ ۴۴ : دل در خم آن زلف چو زنجیر بماند

شمارهٔ ۴۵ : جانا! ز همه جهان نشستم برتر

شمارهٔ ۴۶ : تا در سر زلفت خم و چین افکندی

شمارهٔ ۳۹ : دل، خستهٔ چشم ناوک انداز مدار

شمارهٔ ۴۰ : اول که به پیشِ خویشتن راهم داد

شمارهٔ ۴۱ : زلف تو برفت از نظرم چه توان کرد

شمارهٔ ۴۲ : دل دادم و ترکِ کفر ودینش کردم

شمارهٔ ۴۳ : زلف تو که بود آرزوئی همه را

شمارهٔ ۳۴ : آن روز که روی دلستان نتوان دید

شمارهٔ ۳۵ : شرطِ رَهِ عشق چیست، درخون گشتن