شمارهٔ ۳۹ : نه فخر ز سرفرازیم میآید

شمارهٔ ۴۰ : من ماندهام و لیک بی من منییی

شمارهٔ ۳۱ : تا کی غم یک قطرهٔ خوناب خوریم

شمارهٔ ۳۲ : دعوی وجود از سر مستی شوم است

شمارهٔ ۳۳ : درویشِ تو را توانگری میبایست

شمارهٔ ۳۴ : گر ما به هزار تک بخواهیم دوید

شمارهٔ ۳۵ : در عشق مرا چون عدم محض فزود

شمارهٔ ۲۶ : درویشی چیست مست و مفلس بودن

شمارهٔ ۲۷ : جز بیذاتی لایق درویشان نیست

شمارهٔ ۲۸ : با درویشان، «کن و مکن» نتوان گفت