غزل شمارهٔ ۴۳۹ : دیدم به خواب دوش که ماهی برآمدی

غزل شمارهٔ ۴۲۴ : از من جدا مشو که توام نور دیده‌ای

غزل شمارهٔ ۴۴۰ : سحر با باد می‌گفتم حدیث آرزومندی

غزل شمارهٔ ۴۲۵ : دامن کشان همی‌شد در شرب زرکشیده

غزل شمارهٔ ۴۴۱ : چه بودی ار دل آن ماه مهربان بودی

غزل شمارهٔ ۴۲۶ : از خون دل نوشتم نزدیک دوست نامه

غزل شمارهٔ ۴۲۷ : چراغ روی تو را شمع گشت پروانه

غزل شمارهٔ ۴۲۸ : سحرگاهان که مخمور شبانه

غزل شمارهٔ ۴۲۹ : ساقی بیا که شد قدح لاله پر ز می

غزل شمارهٔ ۴۳۰ : به صوت بلبل و قمری اگر ننوشی می