رباعی شمارهٔ ۱۴۱ : رندی دیدم نشسته بر خنگ زمین

رباعی شمارهٔ ۱۵۷ : آن مایه ز دنیا که خوری یا پوشی

رباعی شمارهٔ ۱۴۲ : قانع به یک استخوان چو کرکس بودن

رباعی شمارهٔ ۱۵۸ : از آمدن بهار و از رفتن دی

رباعی شمارهٔ ۱۲۷ : چون نیست مقام ما در این دهر مقیم

رباعی شمارهٔ ۱۲۸ : خورشید به گل نهفت می‌نتوانم

رباعی شمارهٔ ۱۲۹ : دشمن به غلط گفت که من فلسفیم

رباعی شمارهٔ ۱۳۰ : مائیم که اصل شادی و کان غمیم

رباعی شمارهٔ ۱۳۱ : من می نه ز بهر تنگدستی نخورم

رباعی شمارهٔ ۱۳۲ : من بی می ناب زیستن نتوانم