رباعی شمارهٔ ۱۲۷ – کتابخانه ستیغ

چون نیست مقام ما در این دهر مقیم

پس بی می و معشوق خطائیست عظیم

تا کی ز قدیم و محدث امیدم و بیم

چون من رفتم جهان چه محدث چه قدیم

برچسب خوردهخیام, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ