رباعی شمارهٔ ۱۴۷ : می خوردن و گرد نیکوان گردیدن

رباعی شمارهٔ ۱۴۸ : نتوان دل شاد را به غم فرسودن

رباعی شمارهٔ ۱۴۹ : آن قصر که با چرخ همیزد پهلو

رباعی شمارهٔ ۱۵۰ : از آمدن و رفتن ما سودی کو

رباعی شمارهٔ ۱۵۱ : از تن چو برفت جان پاک من و تو

رباعی شمارهٔ ۱۵۲ : می‌خور که فلک بهر هلاک من و تو

رباعی شمارهٔ ۱۵۳ : از هر چه بجر می است کوتاهی به

رباعی شمارهٔ ۱۵۴ : بنگر ز صبا دامن گل چاک شده

رباعی شمارهٔ ۱۵۵ : تا کی غم آن خورم که دارم یا نه

رباعی شمارهٔ ۱۵۶ : یک جرعه می کهن ز ملکی نو به