رباعی شمارهٔ ۶۱ : از رنج کشیدن آدمی حر گردد

رباعی شمارهٔ ۷۷ : در دهر هر آن که نیم نانی دارد

رباعی شمارهٔ ۶۲ : افسوس که سرمایه ز کف بیرون شد

رباعی شمارهٔ ۷۸ : دهقان قضا بسی چو ما کشت و درود

رباعی شمارهٔ ۴۷ : می نوش که عمر جاودانی اینست

رباعی شمارهٔ ۴۸ : نیکی و بدی که در نهاد بشر است

رباعی شمارهٔ ۴۹ : در هر دشتی که لاله‌زاری بوده‌ست

رباعی شمارهٔ ۵۰ : هر ذره که در خاک زمینی بوده است

رباعی شمارهٔ ۵۱ : هر سبزه که برکنار جویی رسته است

رباعی شمارهٔ ۵۲ : یک جرعه می ز ملک کاووس به است